Często przychodzi nam zastanawiać się nad sposobem wykonania danej rzeczy. Trapi nas to noce i dnie, długie godziny. Ciągle zadajemy sobie ciągle te same pytania, szukając odpowiedzi we wszystkich dostępnych źródłach. Nie jest to proste zadanie, szczególnie, jeśli w pełni nie znamy się na działaniach pewnych mechanizmów. Ktoś może pomyśleć, że łatwiej jest zrozumieć działanie niektórych elementów konstrukcyjnych danej budowli. Nie przychodzi nam do głowy, że w chwili, gdy wymyślano zastosowanie dla nowego elementu konstrukcyjnego, nie było się pewnym jego działania i konieczne były bardzo dokładne obliczenia, mające na cele zminimalizowanie niepożądanych skutków zastosowania danego rozwiązania, co w konsekwencji miało przynieść zmniejszenie ryzyka zawalenia się budowli. Pierwsze rozwiązania tego typu wprowadzano w budynkach sakralnych już we wczesnym średniowieczu, lecz były to sposoby iście ryzykowne. Budowla co prawda utrzymywała dany kształt, lecz w przypadku ataku wroga nie mogła służyć za schronienie, bowiem, pod ostrzałem, groziła zawaleniem. Wszelkie umocnienia naw pojawiły się dopiero pod koniec epoki renesansu, co w konsekwencji prowadziło do zwiększenia wytrzymałości budowli sakralnej, a miało to też wymiar czysto użyteczny, skoro w tym okresie architektura sakralna służyła również jako schron w przypadku ataków z zewnątrz – umocnienia były konieczne. Szczególnie ważną rolę w podtrzymywaniu całej konstrukcji spełniał transept, czyli nawa krzyżowa, której główną funkcją było umacnianie innych naw i podtrzymywanie sklepienia. Dzięki bogatym zdobieniom budynki często myliły nieświadomych niczego gości. Świątynie nie służyły jedynie do obrzędów duchowych. Świadectwem niezawodności tego typu konstrukcji jest fakt, że bardzo wiele z nich przetrwało do dzisiejszego dnia i można je codziennie odwiedzać – oczywiście nie wtedy, kiedy odprawiane są msze lub inne obrzędy kościelne. Opisany przykład jest doskonałym dowodem na niezawodność szesnastowiecznej myśli architektonicznej.
© Copyright by Zabytki architektury sakralnej 2010