Ludzie od zawsze chcieli tworzyć dzieła i wznosić budowle, dzięki którym zostaną na trwałe zapamiętani. Był to pewnego rodzaju sposób na przetrwanie w pamięci tych, w których pamięci nie zdążyli zapisać się za życia. Główni architekci budynków sakralnych byli osobami bardzo duchownymi, z czego wynikał ich zapał do pracy przy budowie obiektów przeznaczonych do uroczystości religijnych. Tym większa była chęć do wznoszenie świątyń, im bardziej napięte stosunki panowały w samym Kościele. W okresie kontrreformacji szczególnie uwypukliła się skłonność do tworzenia się pewnej zależności przestrzennej. Jeśli dany region był bardziej protestancki, powstawało na jego terenie więcej budowli sakralnych, charakterystycznych właśnie dla protestantów i odwrotnie. Taka zależność była dziejowo uzasadniona i wynikała z religijnego podziału ówczesnego terytorium Europy. Okres poszesnastowieczny jest okresem największego rozkwitu architektury sakralnej, co przekłada się na częstotliwość powstawania budowli sakralnych. Największe tempo rozwoju dostrzega się w okresie baroku. Wszyscy na pewno pamiętają monumentalność budowli pochodzących z tamtego okresu. Budowle barokowe charakteryzują się, niespotykanym wówczas na taką skalę, monumentalizmem, przystępną dynamiką bryły i bogatą ornamentyką. Bardzo ważną rolę w wystroju wnętrza odgrywała gra cieni, co pozwalało na wytworzenie w świątyni odpowiednio patetycznej atmosfery, charakterystycznej atmosfery powagi i zadumy, mającej wskazywać na wszechobecną boską obecność i gniew. Kolejnym ważnym elementem budowli jest kształt eliptyczny sklepień. Istniały różne typy sklepień, jednak wszystkie z nich zawierały w sobie dominujący eliptycznie zakrzywione elementy. Chodziło o odciążenie masywnej budowli i skuteczniejsze podtrzymanie ogromnego stropu. W innym wypadku nie byłoby możliwe utrzymanie tak dużej budowli – eliptyczne sklepienia kolebkowe brały na siebie większość ciężaru całej budowli. Było to naprawdę innowacyjne rozwiązanie – oczywiście jak na tamte, minione już czasy.
© Copyright by Zabytki architektury sakralnej 2010